Bea Christine Groen

Afgelopen zondag was de langverbeide Kunstjaarbeurs. De hele week was ik druk met het maken van sokkels en het proberen mijn nieuwste werken expostieklaar te maken. Het zat allemaal niet zo mee: afbrekende boortjes, vermiste verbindingsdelen, mislukte glazuren. Zaterdagavond had ik mijn stand ingericht in gang 13. Het getal deed toen nog geen alarmbellen rinkelen. Zondagochtend ging ik om kwart voor elf nog even mijn lijst met geexposeerde werken doorgeven voor de verzekering. Om vijf voor elf stond ik mijn visitekaartjes in een doosje te doen. Om eld uur begon de beurs. Om twee minuten over elf viel een bronzen beeld van de buurvrouw van de sokkel af, op een ander (wassen) beeld van haar en dat viel op een paard van mij en dat viel tegen de sokkel aan waar een vitrinekastje opstond met negen mini-keramieken. Mijn sprong naar voren resulteerde erin dat ik op mijn knieën tussen het gebroken keramiek  terechtkwam, op de harde betonnen vloer.

Deze beurs was voor mij een verloren zaak. Met de buurvrouw die zich ook niet echt lekker voelde, heb ik nog wat keramiek zitten plakken met tweesecondenlijm, omdat het er anders zo kaal uitzag. Maar ja,  zo'n blauw geglazuurd paard dat nu uit zeven delen bestaat, met beschadigde manen... dat is een verzekeringskwestie.  er is voor honderden euro's schade. Verder was het eigenlijk wel een goede beurs. Veel goed werk...maar als je zelf zo'n breuk te verwerken hebt gehad, kun je er weinig waardering voor opbrengen. Ik houd jullie op de hoogte!