Bea Groen (1955) deed eindexamen aan de keramiekopleiding SBB-Gouda en daarnaast geeft ze cursussen negentiende eeuwse kunst en literatuur. Aanvankelijk opgeleid tot planoloog, werkte ze als onderzoekster en als logistiek ingenieur tot haar SBB-tijd. Nu is ze erg gelukkig met de mogelijkheid haar creativiteit te kunnen uiten in driedimensionaal werk, in klei en in was (brons).  Met haar handen mooie vormen te kunnen bouwen, vindt ze telkens weer een groot plezier.

Haar favoriete thema is het paard: vooral mollige en beweeglijke paarden  komen uit haar handen. Dit thema breidt ze uit met paard-gerelateerde onderwerpen. Zo bouwde ze de vuurtoren 'Het Paard van Marken' na, gemeubileerd en bewoond door vreemde, soms paardachtige wezens. Een ander voorbeeld is haar 'Erlkönig': de Dood die een kind uit de armen van de vader trekt, terwijl ze te paard voortgalopperen. Paarden in brons zijn voor haar een volgende stap: nu kunnen de benen ranker zijn, en kunnen de paardenlijven zweven. Via paardachtige wezens en paarden uit de literatuur, is ze ook uitgekomen bij andere raadselachtige wezens, zoals de vissermannen: visachtige wezens die zelf vissen vangen.

Daarnaast maakt Bea Groen ook gebruikskeramiek (zoals vazen met paardenhoofden) en grote schalen met inrolwerk. Kenmerkend zijn steeds weer haar afgeronde hoeken en glooiende vormen.